Mijn naam is Marja Heemskerk, en ik ben in 1959 geboren in Beverwijk, als eerste van 3 meiden.
Handvaardigheden zijn ons ongeveer met de paplepel ingegoten. Mijn vader heeft de instelling dat je eerst echt iets geprobeerd moet hebben voordat je kunt zeggen dat je het niet kan, en vond het daarbij grote onzin dat meisjes niet zouden kunnen timmeren, zagen, beitelen, boren en noem maar op. Ik heb dan ook aardig wat (soms heel vreemdsoortige) constructies in elkaar gezet.
Mijn moeder nam even enthousiast de afdeling handwerken voor haar rekening: breien, haken, borduren, kralen rijgen... noem maar op. Ik was al vroeg barbiekleertjes in elkaar aan het frutten, hoe kleiner en priegeliger hoe mooier ik het vond.

Dus is het niet zo vreemd dat ik tegen het eind van de lagere school op een beroepententoonstelling besefte dat ik uurwerkmaker wilde worden, hoewel sieraden maken ook wel heel verleidelijk was. Ik besloot dat ik naar de MTS in Schoonhoven wilde, omdat daar naast uurwerkmaken ook opleidingen voor goudsmid, zilversmid, graveur en juwelier werd gegeven.

Het eerste jaar op de MTS was een algemeen basisjaar, en ik vond het geweldig! Teken- en boetseerlessen waar je niet meer vrijblijvend wat aan het rommelen was, maar gericht aanwijzingen en adviezen kreeg. Graveer- en emailleerlessen waar ik niet altijd even onbeschadigd uit kwam, en al die technische vaardigheden! Ik heb genoten!
Na dat jaar heb ik toch gekozen voor uurwerkmaken omdat dat de beste toekomstmogelijkheden leek te hebben, en in de technische kant voelde ik me helemaal thuis, dat pietje precieze was echt aan mij besteed. Ik mistte de creatieve kant wel, maar leefde me zo nu en dan uit op werkstukken van vrienden.

Jammer genoeg waren elektronische uurwerken en kwartshorloges erg populair aan het worden, dus voor uurwerkmakers kwam er minder werk. Een goede reden om de opleiding voor goudsmid er achteraan te doen, met die combinatie zou je bij een juwelier toch heel goed aan de slag moeten kunnen komen. Maar helaas, door de nasleep van de oliecrisis gingen veel juweliers failliet en vind dan nog maar eens werk, zo vers van school.

Na een paar jaar flink solliciteren, helaas zonder succes, kreeg ik een omscholing naar de automatisering. De uitdaging daar was voor mij om die computer te laten doen wat ik wilde dat hij deed, vooral omdat mijn logica juist zo heel anders werkt. En de voldoening als je "wint"...
Alleen bleek die wereld niet zo geschikt voor mij en uiteindelijk ben ik de automatisering weer uitgerold. Ik heb er wel een leuke hobby (websites maken) en uiteindelijk een fijne echtgenoot aan overgehouden

Omdat ik weer heel graag naar een technische richting terug wilde kwam ik in een omscholing voor glasbewerker terecht. Het blazen van laboratoriumglas en neonbuizen is een moeilijke vaardigheid en jammer genoeg bleek er geen tijd te zijn voor tiffany, glas-in-lood en glasgraveren. En helaas weer pech: aan het eind van de opleiding bleek dat ook die markt aan het instorten was, dus weer geen werk.
Via allerlei baantjes bij uitzendbureaus kwam ik uiteindelijk bij Fokker terecht. Daar heb ik jaren lang met een leuke groep mensen vliegtuigvloeren gemaakt, tot de ramp met de twin-towers. De vliegtuigmarkt stortte in, de afdeling moest dus ingekrompen worden en ik werd uiteindelijk overgeplaatst naar de personeelsadministratie. Daar kwam ik eerst tot de ontdekking dat administratief werk me ook heel goed ligt, en daarna dat er een reorganisatie aan zat te komen. En dat was dan het eind van mijn Fokker-carrière.

Inmiddels ben ik een webwinkeltje begonnen waarin ik naast kralen ook steeds meer materialen wil gaan verkopen die goed te gebruiken zijn bij het maken van fantasy-figuren. Een hele leuke manier om hobby en werk te combineren. Alle vaardigheden die ik over de jaren opgepikt heb kan ik hier op één of andere manier in kwijt.